منتــــــظر طلـــــــــــوع

منتــــــظرطلــــــوع:
عجیب نیست که در سینه غصّه مهمان است

شب فراق شده؛ حرف حرف هجران است

به چشم‌هم‌زدنی این دو ماه هم رفت و

بهار گریه هم امشب رو به پایان است

به این فراق بگرییم و یا به دوری ِتو

بگو چه کار کنم درد و غم فراوان است

شهادت امام هشتم تسلیت باد

*********

باز آمدم و برابرت بنشستم
احرام طواف گرد رویت بستم
هر پیمانی که بی تو با خود بستم
چون روی تو دیدم همه را بشکستم

“السلام علیک یا علی ابن موسی الرضا (علیه السلام)”

.********

هر چند حال و روز زمین و زمان بد است/یک تکه از بهشت در آغوش مشهد است/حتی اگر به آخر خط هم رسیده ای/آنجا برای عشق شروعی مجدد است
شهادت امام رضا(ع) تسلیت باد

http://blog-682.kowsarblog.ir/

پیوند: http://blog-682.kowsarblog.ir/

سبک زندگی عاشورایی نقشه راه سبک زندگی اسلامی

واقعه عاشورا زمانی رخ داد که سبک زندگی اسلامی رو به فراموشی بود
امام خمینی (رحمت الله علیه) فرمودند «محرم و صفر است که اسلام را زنده نگه داشته است». انقلاب اسلامی به عنوان بزرگ‌ترین انقلاب قرن بیستم، تنها یک تحول سیاسی و تغییر نظام حکومتی نبود، بلکه تحولی اساسی در ابعاد مختلف سبک زندگی ایرانیان بوده و است. انقلابی که با فرهنگ عاشورایی آغاز شده و همچنان با زنده نگه داشتن نام عاشورا و فرهنگ متعالی آن پابرجا و مقتدر خواهد ماند.
عاشورای حسینی قریب 1400 سال پیش برای زنده نگه داشتن اسلام، برپایی نماز، امر به معروف و نهی از منکر، جهاد فی سبیل الله و مبارزه بین حق و باطل پیش آمد. عاشورا بعد از انقلاب الهی و وحدانی حضرت محمد (صلّی الله علیه و آله) در عربستان، درست زمانی که سبک زندگی مردم از شاخصه های اصلی اسلام به سوی تجمل ، مادی گرایی، قدرت طلبی … پیش می رفت رخ داد تا همیشه تاریخ پیروان دین مبین اسلام برای شناخت حق از باطل، انتخاب نوع و سبک زندگی، درک مفاهیمی چون ایثار،‌صبر، روایت گری، الگویی بی بدیل و فرا زمانی داشته باشند.
اگر عاشورا را صرفا یک رخداد نپنداریم و به آن به صورت یک فرهنگ متعالی نگاه کنیم، خواهیم دید که از عمق وجود این فرهنگ می‌توانیم به “سبک زندگی عاشورایی” برسیم؛ سبکی که در آن شاخصه‌هایی چون شناخت حق از باطل، ارجح کردن مرگ با عزت بر زندگی با خفت، زیر بار حرف ناحق نرفتن، ایثار، بصیرت، حجاب و عفاف، اطاعت از ولایت و ولایتمداری و تسلیم بودن در برابر خواست خدا، جوانمردی و اخلاص دیده می شود.

ملزومات یادآوری سبک زندگی عاشورایی در جامعه دیده می شود!
اکنون هم اگر از دریچه‌ای دیگر به دنیای امروزی برگردیم و انقلاب اسلامی را در قرن بیستم بزرگ ترین انقلاب وحدانی برگرفته از فرهنگ عاشورایی بدانیم، متوجه این مطلب خواهیم شد که چه بخواهیم و چه نخواهیم سبک زندگی و نوع نگاه مردم با دوران اولیه انقلاب و شاخصه‌های یک جامعه اسلامی فاصله ها گرفته است و باید بار دیگر عاشورایی عمل کنیم تا بتوانیم، ویژگی های یک کشور انقلابی با مردمی مسلمان را احیا کنیم.

۱) تجمل‌گرایی
در زندگی روزمره ما تجمل‌گرایی و مادی‌نگری در مفاهیمی چون اسراف، چشم و هم چشمی، بی بند و باری، مبارزه با امر به معروف و نهی از منکر، نادیده گرفتن ارزش‌های معنوی بر ارزش‌های ظاهری و متأسفانه در برخی از مواقع دین گریزی دیده می‌شود.
این موارد که در واقع ابتدا در زیرپوست شهر و اکنون در لایه های بیرونی شهر و روستاها دیده می‌شود، حتی در مناسک و مراسم معنوی و مذهبی ما رخ می‌نماید. یکی از این مراسم که در آن بریز و بپاش‌های بی حد و اندازه دیده می‌شود، دهه‌های عزای حسینی است. گواه این مدعا را می‌توانیم در دهه اول که شور و انگیزه‌ها برای برپایی هیئت‌ها و پذیرایی از هیئتیان بیشتر است دید. از اسراف که بگذریم تغییرات غیر اسلامی در نوع پوشش و آرایش بانوان و تغییرات شگرف و بدعت‌های عجیب در مراسم و نوحه های حسینی نمود بارزی دارد.
متأسفانه هفته‌های تقویم را غافل از ویژگی‌های فرهنگ عاشورایی می‌گذرانیم و در دهه محرم آگاهانه آن را نادیده می‌گیریم. ده روز اول ماه محرم اگر در خیابان‌ها تردد کنید، در هر گذر شاهد دور ریخته شدن انواع غذاها، پخت انواع شله زرد، حلوا، .. هستیم.

۲) مادی‌گرایی و دنیاطلبی
در معابر و خیابان‌ها عبور و مرور مردمانی را به نظاره می‌نشینیم که با بهترین و شیک‌ترین البسه‌ها را بر تن دارند و گویی که برای جلوه‌گری نه برای عزاداری به خیابان‌ها ریخته و روزهای قبل از ماه محرم را به خرید انواع شال‌ها و لیاس‌های عزا پرداخته‌اند و تمام این‌ها نماد اسراف و تجمل‌گرایی است.
غافل از این که حسین بن علی (علیهماالسلام) در میدان مبارزه‌ای که اینک ما سالیان سال است یاد و خاطره آن را پاس می‌داریم با چه نگاه متعالی رخت جنگ برتن کرد و برای حفظ ماندن از دست درازی نامردمان کهنه‌ترین البسه‌ها را بر تن کرد! آری صاحب این عزاداری و خانه‌های عزا حتی کفن نداشت و ما در مراسمش به مهمانی جلوه‌ها می رویم!

۳) رنگ باختن حیا و حجاب در جامعه ، حتی در عزای حسین (علیه السلام)!
حضور نامتعارف بانوان بد حجاب در مراسم عزای حسینی در خیابان‌ها دیگر جای اعتراض ندارد که باید چون معضلی آسیب شناسی شود. جایی که بانوی حاضر در کربلا هنگام خروج از خانه در حیطه غیرت برادرانش خیابان‌ها را طی می‌کرد؛ چه محلی از اعراب دارد که اکنون مدعیان زینب‌مدار کسانی که در عزای او شریک و بر مصیبتش اشک می‌ریزند! با بدعتی عجیب در نوع پوشش و آرایش های مخصوص عزا!! قدم در خیابان می‌گذارند.
یکی نیست از این باوان بپرسد که این زینب (سلام الله علیها) نبود که برای نداشتن حجاب در اسارت؛ سال‌ها اشک ریخت و مو سپید کرد؟
آیا آقای ما مهدی موعود (عجّل الله تعالی فرجه الشریف) بر مصیبت عمه بزرگوارش اشک نمی‌ریزد؟
این حجاب فاطمی است که برخی از بانوان ما در عزای حسینی دارند!؟ یا عزت و شرافت زینبی است که آنها را این گونه در خیابان‌ها در کنار صف عزاداران عاشورا چنان قرار می‌دهد که خواه و ناخواه عرصه گناه و معصیت را برای مردان فراهم می‌کنند؟
آیا زینب (سلام الله علیها) در عزای برادرش محفل های عزاداری و ذکر مصیبت در خانه‌ها برپا نکرد!‌؟ بد حجابی، آرایش ، حضور در خیابان‌ها در شلوغ ترین روزها و.. بدعتی است که نمی‌توان گفت به تازگی بلکه باید عنوان کرد چند دهه =ای است که در مراسم عزاداری ها دیده می شود.

۴) گم شدن مصادیق حق و گرفتن جانب ناحق!
متأسفانه در این ایام برای رسیدن به آنچه می خواهیم در برپایی بی نظیر هیئت، چه حق‌هایی که ناحق نمی‌کنیم و چه حرف‌هایی که می‌زنیم و چه بدعت‌های که در ایجاد می‌کنیم در حالی که امام حسین (علیه السلام) قیام کرد تا حق ناحق نشود.
گویی فراموش می‌کنیم که عاشورا، تابلوی بی نظیری محبت بود و بس. در واقع عاشورا تبلور، سبک زندگی محبت محورانه نسبت به اطرافیان و نزدیکان بوده است که نمادهای آن را می‌توانیم در احترام به بزرگ‌تر و پیشی نگرفتن اصحاب و اهل بیت از امام (علیه السلام) اشاره کرد اما متأسفانه برای بزرگداشت مقامی که مهر و محبت، انسان دوستی سر لوحه رفتار و گذشت اخلاق کریم خاندانش بود، چه دل‌ها که می‌شکنیم و چه حرمت‌ها که ندیده می‌گیریم.

۵) کم توجهی به نماز جماعت و اقامه اول وقت نماز
کمی از محرم فاصله بگیریم، چه سخت است که بگوییم: در جامعه اسلامی گاهی فراموش می‌کنیم که هدف از خلقت انسان ذکر پروردگار و عبادت او بوده است. تمام کارها را انجام می‌دهیم و با خیالی راحت به نماز و عبادت می‌بپردازیم اما فرهنگ عاشورایی به ما یاد می‌دهد در میدان مبارزه آنجا که برای زنده ماندن می‌جنگی به همه چیز بگو «اول نماز بعد کار»‌ که خوشبختانه نماز ظهر عاشورا تداعی کننده این فرهنگ است که باید گسترش یابد. اگر «کل یوم عاشورا و کل ارض کربلا» را قلبی قبول داریم باید این نمازهای ظهرعاشورا را به تمام نمازهای یومیه تعمیم داده و هر روز نمازی عاشورایی برپا کنیم.

۶) احترام به بزرگ‌تر و رعایت حال کوچک‌تر
احترام به اعضای خانواده مخصوصا کوچک‌ترها و دختران خانواده، حفظ شأن و مرتبت بانوان را در هیاهوی عاشورای حسینی می‌توان به بهترین صورت ممکن دید. این درحالی است که در خانواده‌های ما هنوز در لحظه‌های خاص برای کودکان نه تنها محلی از احترام قائل نمی‌شویم که حتی با برخوردهای نادرست در نهادشان تأثیرات منفی و بینان شکنی را باقی می‌گذاریم.

۷) سهم بندی برای ایثار، ایثارگران شناسنامه دار
ایثار برایمان مفهومی است که فقط در خصوص برخی از افراد به فعل تبدیل می شود و گاهی با نگاهی متفاوت به ایثارگران می‌نگریم گویی آنها تافته‌ای جدا بافته هستند و ما فاقد ملزومات لازم برای رسیدن به آن بزرگوارانیم. در حالی که ایثار و فداکاری در فرهنگ عاشورایی حد و مرزی ندارد و سن و سال مشخصی و آیین و مذهب خاص را در بر نمی‌گیرد. نوزاد شش ماه به آن اندازه ایثار را معنی می‌کند که حبیب بن مظاهر و اولاد امام حسین (علیه السلام) تبلوری از ایثار را به نمایش می‌گذارند که سایر لشکر خوبان و در این میان فقط در یک مورد رقابت دارند آن هم تقدم بر ایثار است که این خود نکته‌ای ناب به شمار می‌آید چرا که ایثار یعنی دیگران را بر خود ارجح داشتند و درپارادوکسی زیبا در ایثارگری نقض این قانون مفهوم دیگری دارد!

٨) کم طاقتی و گردن کشی برای خدا
صبر بر مصیبت را حضرت زینب به زیباترین صورت ممکن معنا بخشید، صبر یعنی آنچه از سمت خدا می آید آن قدر زیبا باشد و به چشم نواز است که جای هیچ بحثی را باقی نمی‌گذارد.

۹) کاروان حسینی، نخسین مدرسان روضه خوان و مرثیه ساز واقعه عاشورا
زینب (سلام الله علیها) در کنار صبر روایتگری را به احسن‌ترین صورت ممکن به ما آموخت تا بدانیم در یادآوری و مرور واقعه عاشورا و واقعه‌های برگرفته از فرهنگ عاشورایی چگونه عمل کنیم و چگونه قهرمانان عرصه دفاع از حق را معرفی کنیم کاری که مداحان و ذاکرین اهل بیت باید بیاموزند.

۱۰) و فرهنگ نامه عاشورا صفحات پایانی ندارد
و از فرهنگ عاشورا هر چه بگوییم کم است و هر چه بنگاریم باز کلمات قاصرند؛ به هر حال امام حسین (علیه السلام) اسوه کامل و الگوهای همه جانبه برای زندگی فردی، اجتماعی و روش‌های اخلاقی، عبادی و سیاسی امت اسلامی است و در این زمانه که نیاز به بازسازی ایمانی و فرهنگی داریم توجه به ابعاد مختلف وجودی این امام همام ضروری به نظر می‌رسد اگر به جایی برسیم که چون امام سوم شیعیان زندگی کردنمان برای رضای خدا باشد می‌توانیم بگوییم که خواست پیر فرزانه انقلاب را در زنده نگه داشتن اسلام با محرم و صفر، برآورده کرده‌ایم؛ چرا که سبک زندگی عاشورایی الگو و معیاری برای رسیدن به سبک زندگی اسلامی است.

عاشورا و انتظار؛ پیوند ها، تحلیل ها، رهیافت ها مهدی عجل الله تعالی فرجه، ادامه حسین علیه السلام است و انتظار، ادامة عاشورا و بر آمده از آن. مهدی عجل الله تعالی فرجه، فرزند حسین علیه السلام است و فرهنگِ انتظار برآمده از فرهنگ عاشورا و انتظارِ حسین دیگری را کشیدن. این دو پیوندی دیرین و مستحکم با هم دارند. یکی پشتوانه فرهنگی و زمینه ساز برای دیگری است. یکی رمز قیام و به پا خاستن شیعه است و دیگری، عامل حفظ و استمرار آن. عاشورا، دریچه ای به انتظار است و انتظار، تجلی آرزوها و آمال کربلا. انتظار، ثمرة کربلاست. بدون کربلا، انتظار بی معناست. یاران مهدی، همه کربلائیند و در فراز و فرود تاریخ، غربال شده و آب دیده اند. مگر می توان بی عاشورا، انتظار داشت؟ انتظار بی عاشورا، انتظار بی پشتوانه است. انتظار و عاشورا، دو بال پرواز شیعه است؛ اگر این دو نبود، چشمة غدیر هم می خشکید. پیوند فرهنگ عاشورا و انتظار، دلایل و شواهد متعددی دارد. ما در این مقاله، ضمن بیان آنها، به تحلیل و رهیافت های برخاسته از آنها خواهیم پرداخت:………….ادامه در صفحه2✏

صفحات: 1· 2

منتــــــظرطلــــــوع:
صبر و استقامت
در زندگي همه پيامبران و اولياي الهي، «صبر» جايگاه ويژه اي دارد. در حيات حسيني نيز صبوري و استقامت در راه هدف و مبارزه و جهاد، درس آموز است.
کسي مي‌تواند با فشارهاي دروني و بيروني مقابله کند و اهل مبارزه و جهاد باشد که از عنصر «صبر» برخوردار باشد. در عاشورا، با اوج اين صفت نيروبخش مواجهيم، چيزي که امام و اصحابش و خانواده اش را چهره پيروز اين مبارزه ساخت.
امام وقتي حرکت خود را آغاز کرد، فرمود:
«ايها الناس: فَمَن کان منکم يصبرُ علي حدِّ السّيف و طَعن الأسنّه فَليقُم مَعَنا و الاّ فلينصرف عنّا1؛ اي مردم! هر که از شما که بر تيزي شمشير و ضربت نيزه‌ها تاب تحمل و استقامت دارد با ما بماند و الا از همراهي ما برگردد.»
امام، شرط همراهي افراد را در اين حماسه، «صبر» دانست. شعار ايستادگي و مقاومت، در خطبه‌ها و رجزهاي امام و ديگر شهدا ديده مي‌شود. حتي امام روز عاشورا در خطبه اي که با «صبراً بني الکرام» آغاز مي‌شود، آن همراهان شريف و بزرگ زادگان را دعوت به صبر کرد و فرمود استقامت کنند، چرا که مرگ، پلي است که آنان را از رنج و سختي اين دنياي فاني به وسعت بي نهايت بهشت برين منتقل مي‌سازد.2
اين کلام امام حسين عليه السلام که فرمود: «نصبر علي بلائه و يوفنا اجور الصابرين3؛ بر بلا و آزمون الهي صبر مي‌کنيم، خدا هم پاداش صابران را به ما مي‌دهد.» درس ديگري از صبر آموزي‌هاي امام عاشورا است. در زيارت نامه‌هاي مختلف امام حسين عليه السلام نيز به آن حضرت به عنوان پيشوايي که جهاد و صبر کرد تا خونش در راه خدا ريخته شد، خطاب مي‌کنيم.
زندگي به سبک اباعبدالله عليه السلام، حتماً با استقامت و صبر همراه است، چرا که حادثه کربلا، ‌آموزگار مقاومت بود و قهرمانان عاشورا، الهام دهندگان صبوري و شکيبايي‌اند. حضرت امام خميني نيز در پيامي که ملت ايران را به مقاومت در برابر حملات دشمن بعثي به شهرها فراخواند، روي اين عنصر تکيه داشت و خانواده‌هاي شهدا و مفقودين و اسرار و جانبازان را با اين ويژگي که: «زندگي با عزت را در خيمه مقاومت و صبر، بر حضور در کاخ‌هاي ذلت و نوکري ابرقدرت‌ها و سازش و صلح تکميلي ترجيح مي‌دهند» ستود

http://blog-682.kowsarblog.ir/

آیا باید زنان را از حضور در پیاده روی اربعین منع کرد؟!

آیا حضور زنان در این همایش عظیم تٲثیر منفی دارد؟!

آیا علمای طراز اول شیعه و مراجع تقلید شرکت زنان در این راهپیمایی را نهی کرده اند؟!

وسوالاتی مشابه

 اینها سوالاتیست که در این سالهای اخیر ذهن افراد زیادی را به خود مشغول کرده است.

اساتید حوزه و دانشگاه، امام جماعت مسجد و مدرسه و دانشگاه،معلمین،طلاب و بسیاری از افرادی که مرجع سوالات ما قرار میگیرند چه بسا پاسخی که از آنها دریافت میکنیم سطحی و ساده باشدو قانع کننده نباشد.

 در وهله اول باید ببینیم مراجع تقلید چه نظری دارند؛

آنچه از سخنان مراجع دریافت میشود، مطلبی مؤید عدم حضور زنان نیست،بلکه هرچه بود تشویق عموم بود برای شرکت هرچه بیشتری در این حرکت و جنبش عظیم.

البته با حفظ موازین شرعی و شوٶنات اسلامی.اگر زنان با دقت تمام وظایف خود را رعایت کنند،چه دلیلی بر منع آنها از این همایش وجود دارد؟!

 مهمترین دلیل ما همان رجوع به رای و نظر مرجع تقلیدمان است،که اگر کراهتی ویا منعی در این سفر برای زنان بود،البته آنها بهترین اشخاص برای اشاعه و ارائه آن هستند.

 
عده ای با استناد به روایاتی که میگوید برای زنان بهتر است در منزل باشند و نامحرمان آنها را نبینند و آنها نامحرمان را ننگرند،و یا روایاتی از این قبیل که بهترین مسجد برای زن خانه اوست و ۲۵بار ثوابش از حضور در مسجد بیشتر است؛

میگویند زیارت اربعین مستحب است و به علت ازدحام جمعیت بهتراست زنان شرکت نکنند.
البته تمام این آیات و روایات برای حفظ عفت زن و البته جامعه است،ولی در این جامعه که زنان در آن حضور پر رنگ دارند آیا کار درستی است که زن محجبه و عفیف را در خانه حبس کنیم وعرصه اجتماع را برای زنان بی قید باز بگذاریم…؟!
بهتر است به آیات و روایاتی که اشاره به نقش بانوان در جامعه دارد هم اشاره شود.

نقش مهم زن مسلمان در جامعه اسلامی و تحولات اساسی آن قابل چشم پوشی نیست.

در اینجا لازم میبینم،به چند روایت در مورد حضور زنان در جوامع اسلامی اشاره کنم:

رسول اکرم (صلی الله وعلیه وآله)در کنز العمال ج۱۱فرمودند:هنگام شب به زنان برای رفتن به مساجد اذن دهید.

-واگر شب هنکام از شما برای رفتن به مسجد اذن خواستند،منعشان نکنید.

-باز ندارید زنان را از فیض مسجد،آن زمان که اجازه میخواهند.

و….

همچنین حضور فعال زنان در مهاجرتها،جنگ هاو فعالیت های سیاسی قابل چشم پوشی نیست،مثلا اولین بیعت پیامبر با مسلمانان به دلیل حضور فعال بانوان به بیعت النسا معروف شد.

واولین نماز جماعت در مسجدالحرام با حضور حضرت خدیجه (سلام الله)برگزار شد.

فعالیتهای سیاسی حضرت زهرا و حضرت زینب(سلام الله)برکسی مخفی نیست.

در جنگهای جمل و صفین ام الفضل برای امیرالمومنین کار اطلاعاتی انجام میداد.

در وسائل الشیعه روایات متعددی از حضور زنان در اجتماع بیان شده است.

در روایات آمده است که رسول الله دختران و زنان خود را برای اقامه جماعت در نمازهای عیدین به خارج خانه میبردند.

اساسا پایه گذار زیارت اربعین حضرت زینب(سلام الله)و اهل بیت امام حسین (علیه السلام)بودند.

برای اطلاعات مستند در این زمینه به این آدرس مراجعه کنید؛

http://www.hawzah.net./fa/Default

البته نباید اصل حفظ پوشش کامل اسلامی را نادیده گرفت،که طبق آیات و روایات حضور زن در جامعه فقط با حفظ عفت و پوشش کامل اسلامی قابل قبول میباشد.

یقینا زنانی که در این سفر معنوی،سیاسی شرکت میکنند،باید تمام مبانی اسلامی را رعایت کنند،و مبادا بخاطر امر مستحبی ترک واجبی رخ دهد یافعل حرامی صورت پذیرد.به همین دلیل به بانوانی که احتمال میدهند نمی توانند به واجبات و محرمات آنگونه که وظیفه یک زن مسلمان است عمل کنند،توصیه میشود به سفر نروند؛چون نه تنها خسران عظیمی برای خودشان است،چه بسا صدمات و آسیبهایی که از عدم حفظ شوونات اسلامی توسط زنان گریبان گیر مردان مسلمان و اصل این راهپیمایی سیاسی،مذهبی،فرهنگی میشود،جبران ناپذیر باشد.

ولی زنان مومنه،محجبه که کاملا این اصول را رعایت میکنند،بهتر است در این اجتماع باشکوه شرکت کنند،
والبته حضور مردان محرم(همسر،پدر،برادر) در کنار زنان بسیار لازم بنظر میرسد.

ولی آنچه قابل تأمل است،این است که نباید نقش زنان و کودکانشان را در عظمت و شکوه راهپیمایی اربعین نادیده گرفت،اول از این منظر که نیمی و شاید بیشتر از نیم این همایش میلیونی زنان وکودکانهستند،دوم اینکه تماشاگران آن از سراسر دنیا وقتی زنان را با کودکان در این جنبش میبینند،از خود میپرسند این پیاده روی طولانی در جاده های بیابانی و بی آب و علف و بدون سایه سار عراق برای چیست؟

چرا این مادران این رنج را بر کودکان خود هموار میبینند وآنها را پایاپای خود به کجا میکشانند،این چه شوقیست؟

ولی اگر همه زوار مرد باشند این سوالات به ذهن یک مخاطب تماشاگر در آن سوی دنیا خطور نمیکند،چون میگوید آنها مرد هستند و جای تعجب برای کسی نیست.

مطلب مهم دیگر که نباید از آن غافل باشیم این است که اگر قرار بر خانه نشینی و حفظ حرمت زنان است،واینکه بهتر است در دید نا محرمان قرار نگیرند،چه کسی در این امر اولی تر از خاندان و نوامیس پیامبر(صلی الله و علیه وآله)و خاندان عصمت و طهارت است؟!

آیا امام حسین(علیه السلام)وقتی زنان و کودکان را به همراه خود به سوی کربلا میبرد ،نمیدانست که آخر کار آنها به کجا میرسد؟!

آیا نمیدانست که به اسارت برده میشوند و خرابه نشین میشوند و در مجلس شراب حضورشان میدهند؟!

از تعرضات به اهل بیتش بی اطلاع بودند؟!

یقینا که جواب نه است.

با همه این پیش بینی ها ولی تسلیم امر حق بود و برای تداوم فرهنگ تشیع و زنده نگه داشتن اسلام زنان و فرزندان خودش را فدا کرد.

حال ما زنان چگونه میتوانیم خود را از این همایش اسلامی شیعی کنار بکشیم وبگوییم ممکن است به ما سختی و مشقت برسد؟!

البته باید سختی های راه را به جان بخریم.
یاحسین(علیه السلام):
در راه رسیدن به تو گیرم که بمیرم
اصلاً به تو افتـــاد مسیرم که بمیرم

به جای پاک کردن صورت مسئله در فکر حل مشکلات باشید….

به جای اینکه بگویید برای زنان کراهت دارد شرکت در این راهپیمایی ویا آنها را نهی کنید بهتر است راهکارهای اساسی به آنها بیاموزید و تمهیداتی برایشان در نظر گرفته شود، تا از اختلاط زن و مرد جلوگیری شودبخشی از این وظیفه برعهده مسئولین است ولی خود زنان هم اگر اهتمام به اجرای موازین شرعی داشته باشندمیتوانند مشکلات را هموارتر کنند.

مثلا اینکه در مرزها مسیر عبور زنان ازمردان جدا باشد،حرکت زوار را با آرامش و آهسته هدایت کنند تا از تجمع و ازدحام جلوگیری شود،وسایل نقلیه حمل زوار ایرانی به نجف به حدی باشد که حرمت زنان حفظ شود.که البته سعی کردند،این موارد در مرزها رعایت شود .تنها در کربلا آن هم در طول روز به علت حضور دسته های عزاداری در خیابانها،مردم برای رفت و آمد به مشکل برمیخورند که آن هم قابل حل است،

وتا وقتی مشکل شلوغی خیابانها در روز وجود دارد بهتر است زنان بعد از غروب آفتاب که دیگر هیئات عزاداری در خیابانها نیستند به زیارت بروند،والبته سحر ها بار معنوی بیشتری دارد،وروزها استراحت کنند.

این پیاده روی اربعین با این عظمت و شکوه به جرات میتوان گفت پشتوانه قیام عاشورا و روشنگری های سید الساجدین(علیه السلام) وزینب کبری(سلام الله) است.